पहिलो, बन्डिङ एजेन्टहरू र भित्ता प्राइमरहरू आफैंले टाइल लगाउनु अघि उचित सतह उपचार प्रदान गर्दैनन्। किनकी यी उत्पादनहरू पानीमा आधारित हुन्छन् (पानीसँग बारम्बार सम्पर्क गर्दा घुलनशील), प्रयोगको क्रममा, केही पर्खालमा प्रवेश गर्छन्, जबकि अरूले पर्खालको सतहमा जाल जस्तो संरचना बनाउँछन्। यसले पुट्टी र पर्खाल बीचको आसंजन बढाउँछ, जसले गर्दा बन्धन बलमा सुधार हुन्छ। टाइल स्थापना प्रायः ओसिलो ठाउँहरू (भान्सा, बाथरूम) मा हुन्छ, जहाँ पानीले बारम्बार टाइलहरूलाई ओसिलो बनाउँछ। यसले टाईलहरूलाई पर्खालबाट अलग गरी टाईलहरू छुट्याउने गरी टाँसिएको टाँस पग्लन्छ। यसबाहेक, टाइल टाँस्ने र टाइलहरू आफैं, अवशिष्ट इन्टरफेस एजेन्टहरू र पर्खाल-कडा उत्पादनहरू द्वारा अवस्थित पर्खाल सतहमा बनेको फिल्मसँग मिलाएर, वजनलाई समर्थन गर्न पर्याप्त बलियो नहुन सक्छ। यो तनाव परिवर्तनले बिस्तारै टाइलहरू र पर्खालहरू बीचको बन्धनलाई कमजोर बनाउँछ, अनिवार्य रूपमा समयसँगै अलगावको नेतृत्व गर्दछ।
यदि टाइल टाँस्ने समस्या आफैंमा समस्या होइन भने, खोक्रो टाइलहरूको ठूला क्षेत्रहरू यसलाई विशेष रूपमा प्रयोग गर्ने साइटहरूमा किन देखा पर्छन्? मुख्य कारण आन्तरिक र अन्तर्राष्ट्रिय अभ्यासहरू बीचको आवेदन विधिहरूमा महत्त्वपूर्ण भिन्नता हो। अन्तर्राष्ट्रिय रूपमा, टाइल टाँस्ने लगभग सधैं पातलो-तह, पूर्ण-कभरेज विधि प्रयोग गरी लागू गरिन्छ, जबकि घरेलु रूपमा, यो लगभग सधैं स्पटहरूमा लागू गरिन्छ।
हो। तिनीहरू उस्तै छन्।
एक किलोग्रामले फ्ल्याट कोटको लागि 2 वर्ग मिटर कभर गर्दछ, र एक किलोग्रामले बनावट कोटको लागि 1 वर्ग मिटर कभर गर्दछ। दुबैलाई दुईवटा कोट चाहिन्छ। (सन्दर्भ रंग उपज)
होइन, पानी थप्न कडा रूपमा निषेध गरिएको छ। (पानी थप्दा घनत्व कम हुन्छ, कोटिंग फिल्मको मोटाईलाई असर गर्छ, र यसैले वाटरप्रूफिङ प्रभावलाई असर गर्छ।)
हो, तिनीहरूको उपचार गर्न आवश्यक छ। समाप्त उत्पादन अपेक्षाकृत पातलो छ र एक grouting प्रकार्य छैन।
यदि अनुहारको असमानता स्वीकार्य छ भने, स्तरीकरण आवश्यक छैन।
